ไม่สำคัญว่าจะหน้าชัดหรือหลังเบลอ เพราะในเลนส์ตาของฉันมีแค่เธอเป็นจุดโฟกัส

ไม่อยากให้รักของเราเหมือนปากกา ที่รอเวลาหมึกหมด  แต่อยากให้เหมือนดินสอกด ที่พอไส้จะหมดเราก็ช่วยกันเติม